Rockstar'ın LOVE söyleşisindeki en işe yarar fikir şu: GTA 6'nın gerçekçi olması yetmiyor, o gerçekçiliğin içinde oynamak da eğlenceli olmalı. Rob Nelson ayrıntıyla oyuncunun rahatlığını dengelemekten söz ediyor. Güzel. Gerçek hayatın bütün angaryasını tekrar yaşamak için konsol açmıyoruz; ilk vardiya zaten ücretsiz değildi.

Ayrıntı bana ne yaptırıyor?
Benim ilk sorum bu. Bir sistem kararımı anlamlı hale getiriyorsa ilgimi çeker. Yalnız sürekli bakım istiyorsa, görsel olarak ne kadar etkileyici olduğunu bir süre sonra daha az önemserim. Muhteşem modellenmiş bir yapılacaklar listesi yine yapılacaklar listesi.

Yemek ve egzersizin görünüşü değiştirmesi iyi bir örnek. Alışkanlıkların karakterde iz bırakması bağ kurdurabilir. Bunu yönetmek için ne kadar uğraş gerektiğini bilmeden “kusursuz gerçekçilik” diye alkışlamam. Aynı nedenle şimdiden angarya ilan etmem de. Özelliğin varlığıyla günlük yükünü ayrı değerlendirmek gerekiyor.

Sokakta durunca dinleyecek bir şey var mı?
Söyleşide yayalar ve reklam dili için ayrı yazar ekiplerinden de söz ediliyor. Arka plan konuşmaları için Los Angeles, reklam yazıları için New York, Los Angeles ve Londra çevresinden komedi yazarları çalışıyor. Şehir yalnız ana görevlerde konuşmayacak.

Ben bunun değerini metin miktarında değil, çevreye oturmasında ararım. Bir reklam, konuşma veya anons durduğum yeri tanımama yardım ediyorsa dünya kazanır. Hepsi aynı şakayı tekrarlıyorsa sadece daha kalabalık bir ses sistemi kurmuş oluruz. Çok yazılmış olmasıyla iyi yerleştirilmiş olması aynı şey değil.

Gündemi kopyalamak neden yetmiyor?
Rupert Humphries kısa ömürlü akımlardan ziyade daha kalıcı insan davranışlarına baktıklarını anlatıyor. Yıllarca geliştirilen oyuna altı aylık internet şakası temel atmak riskli. Şantiye bitmeden esprinin emekli olması mümkün.

Bir de sekiz haftalık iç değerlendirme döngüleri var. Bu ekip içi çalışma ritmi; bize sekiz haftada bir fragman sözü verilmiş değil. Takvim duyunca otomatik geri sayım açmayalım.

Söyleşi bana oyunun iyi olduğunu kanıtlamıyor. Neye bakacağımı netleştiriyor: ayrıntı kararları zenginleştiriyor mu, yoksa vaktimi mi istiyor? Şehir konuşunca dinlemek istiyor muyum, sesi kısmak mı? Gerçekçilik tartışmasının cevabı piksel sayısından çok bu iki yerde çıkacak.

#GTA6 #RockstarGames #OyunGeliştirme

Rockstar'ın LOVE söyleşisindeki en işe yarar fikir şu: GTA 6'nın gerçekçi olması yetmiyor, o gerçekçiliğin içinde oynamak da eğlenceli olmalı. Rob Nelson ayrıntıyla oyuncunun rahatlığını dengelemekten söz ediyor. Güzel. Gerçek hayatın bütün angaryasını tekrar yaşamak için konsol açmıyoruz; ilk vardiya zaten ücretsiz değildi.

Ayrıntı bana ne yaptırıyor?
Benim ilk sorum bu. Bir sistem kararımı anlamlı hale getiriyorsa ilgimi çeker. Yalnız sürekli bakım istiyorsa, görsel olarak ne kadar etkileyici olduğunu bir süre sonra daha az önemserim. Muhteşem modellenmiş bir yapılacaklar listesi yine yapılacaklar listesi.

Yemek ve egzersizin görünüşü değiştirmesi iyi bir örnek. Alışkanlıkların karakterde iz bırakması bağ kurdurabilir. Bunu yönetmek için ne kadar uğraş gerektiğini bilmeden “kusursuz gerçekçilik” diye alkışlamam. Aynı nedenle şimdiden angarya ilan etmem de. Özelliğin varlığıyla günlük yükünü ayrı değerlendirmek gerekiyor.

Sokakta durunca dinleyecek bir şey var mı?
Söyleşide yayalar ve reklam dili için ayrı yazar ekiplerinden de söz ediliyor. Arka plan konuşmaları için Los Angeles, reklam yazıları için New York, Los Angeles ve Londra çevresinden komedi yazarları çalışıyor. Şehir yalnız ana görevlerde konuşmayacak.

Ben bunun değerini metin miktarında değil, çevreye oturmasında ararım. Bir reklam, konuşma veya anons durduğum yeri tanımama yardım ediyorsa dünya kazanır. Hepsi aynı şakayı tekrarlıyorsa sadece daha kalabalık bir ses sistemi kurmuş oluruz. Çok yazılmış olmasıyla iyi yerleştirilmiş olması aynı şey değil.

Gündemi kopyalamak neden yetmiyor?
Rupert Humphries kısa ömürlü akımlardan ziyade daha kalıcı insan davranışlarına baktıklarını anlatıyor. Yıllarca geliştirilen oyuna altı aylık internet şakası temel atmak riskli. Şantiye bitmeden esprinin emekli olması mümkün.

Bir de sekiz haftalık iç değerlendirme döngüleri var. Bu ekip içi çalışma ritmi; bize sekiz haftada bir fragman sözü verilmiş değil. Takvim duyunca otomatik geri sayım açmayalım.

Söyleşi bana oyunun iyi olduğunu kanıtlamıyor. Neye bakacağımı netleştiriyor: ayrıntı kararları zenginleştiriyor mu, yoksa vaktimi mi istiyor? Şehir konuşunca dinlemek istiyor muyum, sesi kısmak mı? Gerçekçilik tartışmasının cevabı piksel sayısından çok bu iki yerde çıkacak.

#GTA6 #RockstarGames #OyunGeliştirme

Rockstar'ın LOVE söyleşisindeki en işe yarar fikir şu: GTA 6'nın gerçekçi olması yetmiyor, o gerçekçiliğin içinde oynamak da eğlenceli olmalı. Rob Nelson ayrıntıyla oyuncunun rahatlığını dengelemekten söz ediyor. Güzel. Gerçek hayatın bütün angaryasını tekrar yaşamak için konsol açmıyoruz; ilk vardiya zaten ücretsiz değildi.

Ayrıntı bana ne yaptırıyor?
Benim ilk sorum bu. Bir sistem kararımı anlamlı hale getiriyorsa ilgimi çeker. Yalnız sürekli bakım istiyorsa, görsel olarak ne kadar etkileyici olduğunu bir süre sonra daha az önemserim. Muhteşem modellenmiş bir yapılacaklar listesi yine yapılacaklar listesi.

Yemek ve egzersizin görünüşü değiştirmesi iyi bir örnek. Alışkanlıkların karakterde iz bırakması bağ kurdurabilir. Bunu yönetmek için ne kadar uğraş gerektiğini bilmeden “kusursuz gerçekçilik” diye alkışlamam. Aynı nedenle şimdiden angarya ilan etmem de. Özelliğin varlığıyla günlük yükünü ayrı değerlendirmek gerekiyor.

Sokakta durunca dinleyecek bir şey var mı?
Söyleşide yayalar ve reklam dili için ayrı yazar ekiplerinden de söz ediliyor. Arka plan konuşmaları için Los Angeles, reklam yazıları için New York, Los Angeles ve Londra çevresinden komedi yazarları çalışıyor. Şehir yalnız ana görevlerde konuşmayacak.

Ben bunun değerini metin miktarında değil, çevreye oturmasında ararım. Bir reklam, konuşma veya anons durduğum yeri tanımama yardım ediyorsa dünya kazanır. Hepsi aynı şakayı tekrarlıyorsa sadece daha kalabalık bir ses sistemi kurmuş oluruz. Çok yazılmış olmasıyla iyi yerleştirilmiş olması aynı şey değil.

Gündemi kopyalamak neden yetmiyor?
Rupert Humphries kısa ömürlü akımlardan ziyade daha kalıcı insan davranışlarına baktıklarını anlatıyor. Yıllarca geliştirilen oyuna altı aylık internet şakası temel atmak riskli. Şantiye bitmeden esprinin emekli olması mümkün.

Bir de sekiz haftalık iç değerlendirme döngüleri var. Bu ekip içi çalışma ritmi; bize sekiz haftada bir fragman sözü verilmiş değil. Takvim duyunca otomatik geri sayım açmayalım.

Söyleşi bana oyunun iyi olduğunu kanıtlamıyor. Neye bakacağımı netleştiriyor: ayrıntı kararları zenginleştiriyor mu, yoksa vaktimi mi istiyor? Şehir konuşunca dinlemek istiyor muyum, sesi kısmak mı? Gerçekçilik tartışmasının cevabı piksel sayısından çok bu iki yerde çıkacak.

#GTA6 #RockstarGames #OyunGeliştirme