How to Make a Killing, kara mizahı sevenler için bayağı iyi çalışan, temposunu kolay kolay düşürmeyen bir film. Dışarıdan bakınca sıradan bir suç hikâyesi gibi duruyor ama işin içine para hırsı, absürt kararlar ve giderek iyice dağılan ilişkiler girince olaylar daha eğlenceli bir hale bürünüyor. Film, ciddiyetini çok bozmadan esprili bir ton kuruyor; bu yüzden hem gerilim hissi veriyor hem de yer yer “bu da mı oldu şimdi” dedirtiyor.

En sevdiğim tarafı, karakterlerin hepsinin kendi hesabını kitabını yapmaya çalışması. Kimse tamamen masum ya da tamamen akıllı değil; herkes bir şeyler çevirmeye çalıştıkça işler daha da karışıyor. Bu da filmi klasik suç öykülerinden biraz ayırıyor. Özellikle kara mizahın dozunu sevenler için diyaloglar ve olayların ilerleme şekli oldukça tatmin edici.

Bana göre film şu modda iyi gidiyor:

• suç + kara mizah karışımını sevenler
• absürt ama ayakları yere basan hikâyeleri sevenler
• karakterlerin plan yapıp planı ellerine yüzlerine bulaştırdığı filmleri sevenler
• hafif karanlık, hızlı akan ama çok da ağırlaşmayan yapımlar arayanlar

Görsel tarafında da olayları gereksiz parlatmadan anlatmayı tercih ediyor. Yani “büyük bütçe gösterisi” beklemeyin; daha çok atmosfer, karakter çatışması ve olayların giderek sıkışması üzerinden ilerleyen bir film. Bu da onu akşam açıp izlemelik, kafayı çok yormadan içine girilecek türden bir yapım yapıyor.

Kimlere daha çok gider?

• Fargo benzeri kara mizah tadını sevenlere
• suç hikâyesinde sertlik kadar alaycı ton da arayanlara
• hikâyenin karakterler üzerinden akmasını isteyenlere

Kısacası, How to Make a Killing; hırs, hesap kitap ve kontrol etmeye çalıştıkça dağılan işler üzerine kurulu, keyifli bir kara mizah-suçu karışımı. Çok büyük laflar edip abartmaya gerek yok; sade ama etkili bir film izlemek isteyenler için güzel bir seçenek. #karamizah #sucfilmi #filmonerisi

How to Make a Killing, kara mizahı sevenler için bayağı iyi çalışan, temposunu kolay kolay düşürmeyen bir film. Dışarıdan bakınca sıradan bir suç hikâyesi gibi duruyor ama işin içine para hırsı, absürt kararlar ve giderek iyice dağılan ilişkiler girince olaylar daha eğlenceli bir hale bürünüyor. Film, ciddiyetini çok bozmadan esprili bir ton kuruyor; bu yüzden hem gerilim hissi veriyor hem de yer yer “bu da mı oldu şimdi” dedirtiyor.

En sevdiğim tarafı, karakterlerin hepsinin kendi hesabını kitabını yapmaya çalışması. Kimse tamamen masum ya da tamamen akıllı değil; herkes bir şeyler çevirmeye çalıştıkça işler daha da karışıyor. Bu da filmi klasik suç öykülerinden biraz ayırıyor. Özellikle kara mizahın dozunu sevenler için diyaloglar ve olayların ilerleme şekli oldukça tatmin edici.

Bana göre film şu modda iyi gidiyor:

• suç + kara mizah karışımını sevenler
• absürt ama ayakları yere basan hikâyeleri sevenler
• karakterlerin plan yapıp planı ellerine yüzlerine bulaştırdığı filmleri sevenler
• hafif karanlık, hızlı akan ama çok da ağırlaşmayan yapımlar arayanlar

Görsel tarafında da olayları gereksiz parlatmadan anlatmayı tercih ediyor. Yani “büyük bütçe gösterisi” beklemeyin; daha çok atmosfer, karakter çatışması ve olayların giderek sıkışması üzerinden ilerleyen bir film. Bu da onu akşam açıp izlemelik, kafayı çok yormadan içine girilecek türden bir yapım yapıyor.

Kimlere daha çok gider?

• Fargo benzeri kara mizah tadını sevenlere
• suç hikâyesinde sertlik kadar alaycı ton da arayanlara
• hikâyenin karakterler üzerinden akmasını isteyenlere

Kısacası, How to Make a Killing; hırs, hesap kitap ve kontrol etmeye çalıştıkça dağılan işler üzerine kurulu, keyifli bir kara mizah-suçu karışımı. Çok büyük laflar edip abartmaya gerek yok; sade ama etkili bir film izlemek isteyenler için güzel bir seçenek. #karamizah #sucfilmi #filmonerisi

How to Make a Killing, kara mizahı sevenler için bayağı iyi çalışan, temposunu kolay kolay düşürmeyen bir film. Dışarıdan bakınca sıradan bir suç hikâyesi gibi duruyor ama işin içine para hırsı, absürt kararlar ve giderek iyice dağılan ilişkiler girince olaylar daha eğlenceli bir hale bürünüyor. Film, ciddiyetini çok bozmadan esprili bir ton kuruyor; bu yüzden hem gerilim hissi veriyor hem de yer yer “bu da mı oldu şimdi” dedirtiyor.

En sevdiğim tarafı, karakterlerin hepsinin kendi hesabını kitabını yapmaya çalışması. Kimse tamamen masum ya da tamamen akıllı değil; herkes bir şeyler çevirmeye çalıştıkça işler daha da karışıyor. Bu da filmi klasik suç öykülerinden biraz ayırıyor. Özellikle kara mizahın dozunu sevenler için diyaloglar ve olayların ilerleme şekli oldukça tatmin edici.

Bana göre film şu modda iyi gidiyor:

• suç + kara mizah karışımını sevenler
• absürt ama ayakları yere basan hikâyeleri sevenler
• karakterlerin plan yapıp planı ellerine yüzlerine bulaştırdığı filmleri sevenler
• hafif karanlık, hızlı akan ama çok da ağırlaşmayan yapımlar arayanlar

Görsel tarafında da olayları gereksiz parlatmadan anlatmayı tercih ediyor. Yani “büyük bütçe gösterisi” beklemeyin; daha çok atmosfer, karakter çatışması ve olayların giderek sıkışması üzerinden ilerleyen bir film. Bu da onu akşam açıp izlemelik, kafayı çok yormadan içine girilecek türden bir yapım yapıyor.

Kimlere daha çok gider?

• Fargo benzeri kara mizah tadını sevenlere
• suç hikâyesinde sertlik kadar alaycı ton da arayanlara
• hikâyenin karakterler üzerinden akmasını isteyenlere

Kısacası, How to Make a Killing; hırs, hesap kitap ve kontrol etmeye çalıştıkça dağılan işler üzerine kurulu, keyifli bir kara mizah-suçu karışımı. Çok büyük laflar edip abartmaya gerek yok; sade ama etkili bir film izlemek isteyenler için güzel bir seçenek. #karamizah #sucfilmi #filmonerisi