The Rehearsal
Nathan Fielder sevenlerin direkt gözünü kırpmadan dalacağı, tuhaflık dozunu çok iyi ayarlayan bir iş bu. İlk bakışta “bu ne izliyorum ben?” dedirten ama birkaç bölüm sonra insanı kendi ritmine alan, alışılmış belgesel/dizi çizgisinin bayağı dışına çıkan bir yapım. The Rehearsal, gerçek hayatın küçük ama insanı geren anlarını, çok katmanlı ve kontrollü bir şekilde yeniden kurma fikri etrafında dönüyor. Ama bunu yaparken de sürekli sınırları zorluyor; hem komik, hem garip, hem de yer yer ciddi biçimde düşündürücü.
Dizi ne anlatıyor?
Genel mantık şu: İnsanların hayatlarında zorlandığı konuşmalar, karar anları, sosyal gerginlikler ya da “keşke şunu şöyle söyleseydim” dedirten durumlar, burada son derece detaylı bir hazırlık sürecine alınıyor. Dizi, sıradan görünen bir fikri alıp onu kat kat büyütüyor. Sonuçta ortaya hem deneysel hem de insan ilişkileri üzerine epey ilginç bir anlatı çıkıyor. Ama hikâyenin nereye bağlanacağını, neyin gerçekten ciddi neyin absürt bir oyun gibi ilerlediğini sürekli sorguluyorsun.
Karakterler ve genel dinamik
Nathan Fielder’ın ekran dili zaten başlı başına bir olay. Soğuk görünen ama aslında sürekli sınır test eden tavrı, dizinin temel motoru gibi çalışıyor. Yanında yer alan insanlar ise çoğu zaman bu garip düzenin doğal parçası haline geliyor. Dizi, tek bir karakter hikâyesi gibi dursa da asıl mesele insanların rahat hissetme ihtiyacı, kontrol arzusu ve iletişim kurma çabası. Bu yüzden sadece “komik bir deney” gibi izlenmiyor; arada insan davranışlarına dair çok tanıdık şeyler de yakalıyor.
Atmosfer, tempo ve izleme hissi
Rahat bir arka plan dizisi değil. Bazen gülüyorsun, bazen “burada iş nereye gidiyor?” diye geriliyorsun, bazen de yapılan şeyin ciddiyetine takılıp kalıyorsun. Tempo klasik dizi mantığında akmıyor; daha çok adım adım yükselen, seni yavaş yavaş içine çeken bir yapısı var. Özellikle tuhaflıkla gerçeklik arasındaki çizgi çok iyi kurulmuş. İzlerken konforlu hissettirmiyor ama bu da dizinin çekiciliğinin bir parçası.
Kimler sevebilir?
- Deneysel ve alışılmadık işler sevenler
- Nathan Fielder tarzı kuru, rahatsız edici mizaha açık olanlar
- Belgesel hissi taşıyan ama klasik belgesel olmayan yapımları sevenler
- İnsan davranışlarını, sosyal gerilimi ve garip iletişim anlarını izlemekten hoşlananlar
Kimlere göre olmayabilir?
- Net olay örgüsü isteyenler
- “Bana düz ve akıcı bir hikâye anlat” diyenler
- Cringe/rahatsız edici mizaha tahammülü az olanlar
- Sabırlı olmayan, sabit bir ritim bekleyen izleyiciler
Benim yorumum
Bu dizi bence tek bir cümleyle anlatılamayacak kadar garip ve özel bir noktada duruyor. Herkesin seveceği bir iş değil; hatta ilk bölümde mesafeli duran çok kişi çıkabilir. Ama tarzını yakalayınca, “iyi ki böyle bir şey yapılmış” dedirten türden. En güçlü tarafı da şu: sırf absürt olmak için absürt davranmıyor, altındaki düşünce sürekli hissediliyor. Mizahı da, gerilimi de, insan ilişkilerine bakışı da kendi içinde bayağı özgün.
Kısa karar
Farklı bir şey arıyorsan, klasik dizi formundan sıkıldıysan ve biraz garipliğe açık kafadaysan The Rehearsal kesin bakılacaklar arasında. Kolay izlenmiyor ama akılda kalıyor. #absurt #deneysel #komedi
0 yorum
Test sürümünde yeni yorumlar kapalıdır.